مقدمه
برده داری, رسم متداول اجتماعی و یا قانونی در یک جامعه برای بکار گیری انسان ها (بر اساس نژاد, عقیده و یا اسیران جنگی) به صورت کاملا غیرداوطلبانه می باشد. بنا بر تعریف, ویژگی های بردگان به این صورت است: کار و خدمات آنها با استفاده از زور بدست می آید, وجود فیزیکی آنان به عنوان دارایی شخصی یک فرد دیگر (مالک آنان) شناخته می شود و آنان بطور کامل باید مطیع مالک خود باشند
از زمان های بسیار دور, برده ها از نظر قانونی به عنوان اشیا و دارایی شناخته می شدند و آنها می توانستند خرید و فروش شوند, به عنوان هدیه ارائه شوند و یا به عنوان وثیقه برای قرض گرفتن و مبادلات مالی بدون هیچ محدودیت قانونی مورد استفاده قرار بگیرند
عمل برده داری, به دوران ماقبل تاریخ بر می گردد, هرچند متداول شدن آن به دوران اولیه تاریخ مدون انسان باز می گردد, زمانی که پیشرفت کشاورزی باعث بوجود آمدن جوامعی بسیار پیچیده تر شد. در آن زمان برده ها برای انجام کار های تخصصی در این جوامع مورد استفاده قرار می گرفتند
این برده ها معمولا از طریق حمله کشور ها به یکدیگر و به بردگی کشیدن شهروندان کشور مغلوب و یا حتی از میان گروههایی خاص از افراد جامعه بدست می آمدند. گاهی افرادی در جامعه, خود و یا اعضای خانواده اش را برای پرداخت بدهی به بردگی می فروختند و یا اینکه به عنوان مجازات برای انجام یک جرم به بردگی کشیده می شدند
دوران باستان
برده داری در همه جوامع باستانی امری پذیرفته شده و متداول بوده است. هندی ها و چینی های باستان از برده ها استفاده می کردند. این برده ها ممکن بود برای انجام کارهای خانه های افراد ثروتمند و یا در مزارع و ساخت و ساز ها مورد استفاده قرار بگیرند. مصری های باستان از برده ها در مقیاس بزرگ برای ساختن کاخ ها و بناهای عظیم استفاده می کردند. اِبری ها نیز از برده ها استفاده می کردند ولی در دین آنها (یهودیت) زمانی معین برای آزاد کردن برده ها وجود داشت
در جوامع نسبتا مدرن تر, مانند "مایا", "اینکا" و "ازتک" (در آمریکای مرکزی و جنوبی – قبل از کشف بوسیله اروپایی ها) نیز از برده ها برای ساختن بنا های بسیار بزرگ و ساخت ابزار آلات جنگی استفاده می شده است. در برخی از جوامع, بردگی سرنوشت قطعی اسیران جنگی به شمار می رفت
یونانیان باستان برده داری را از نظر اخلاقی رد نمی کردند اما ارسطو بر این باور بود که برده های وفادار باید به عنوان پاداشی برای خدمات صادقانه خود آزاد می شدند. با وجود برخی استثناء ها, در یونان باستان رفتار نسبتا انسان دوستانه ای با برده ها می شده است, به ویژه برده هایی که برای انجام کارهای خانگی مورد استفاده قرار می گرفتند
اما در روم شرایط برده ها بسیار متفاوت بود. در روم, برده ها تحت حاکمیت بیشتری از طرف اربابان خود بوده و مالکین برده ها بر زندگی و مرگ آنان تسلط قانونی داشتند. همچنین برده داری تاثیر بسیار بیشتری بر اقتصاد و رونق روم نسبت به یونان داشت. رومی های ثروتمند که اغلب دارای خانه های بسیار بزرگ در شهر ها و روستاها بودند, برای انجام امور این املاک به شدت به بردگان خود نیازمند بودند
با گسترش امپراطوری, بردگان بیشتری برای انجام امور کشاورزی مورد نیاز بود که عموما از طریق جنگ و گرفتن اسیران جنگی و یا وارد کردن بردگان از کشور های دیگر - مانند کالا - این نیاز تامین می شد. بدهکاران نیز که برای پرداخت بدهی هایشان خود و یا اعضای خانواده خود را می فروختند, منبعی دیگر برای تامین برده های مورد نیاز روم محسوب می شدند
برده داری در قرون وسطی
معرفی مسیحیت, انتخاب آن به عنوان مذهب رسمی در امپراطوری روم و گسترش آن در اروپا و خاور میانه در دوران قرون وسطی باعث بهبودی شرایط برده ها شد, اما برده داری را بطور کامل از بین نبرد. پس از سقوط روم و در دوران حمله "بربر"ها (بین قرون پنجم تا دهم میلادی), شرایط قانونی برده داری تغییر کرده و به نوعی خدمتکاری تبدیل شد که محدودیت ها و شدت کمتری برای برده ها داشت
اسلام که در قرن هفدم میلادی بوجود آمد, برده داری را از همان آغاز به رسمیت شناخت اما پیامبر مسلمانان تاکید بسیاری بر رفتار مهربانانه با بردگان داشت. در کل می توان گفت که بردگان مسلمانان شرایط بسیار بهتری نسبت به بردگان اروپایی داشته و رفتار مناسب تری با آنان می شد. در سرزمین های اسلامی, بیشتر بردگان در کارهای منازل ثروتمندان به کار گرفته می شدند
